Volver

Lo volvería a hacer todo igual.

Volvería a decirte, despreocupada, tranquila, y sonriendo, lo mucho que me encantas. Sin darme cuenta de la tormenta huracanada que mis palabras estaban causando.

Volvería a enloquecer por ti.

Repetiría cada segundo hablando. Sin dejar de mirar tus labios y perdiéndome en tu mirada.

Volvería a estar perdida entre mis sentimientos, sin nunca conseguir entenderlos.

Te volvería a rechazar y empujar, a tener muros y miedo a conocerte.

Volvería a distanciarme de ti, sabiendo que te haría daño. Volvería a sentir que te he perdido mil veces.

Lo haría todo igual, a cambio de poder tenerte cerca una última vez.

Marmota

Suena aquella canción que has pasado horas decidiendo, para levantarte con ganas de enfrentarte a un nuevo día. A ciegas, cansado y sin energías, alcanzas tu teléfono y lo silencias, para dormir diez minutos más.

Te quedas solo, envuelto en la oscuridad de la mañana, consciente de que no vale la pena intentar volver a dormir por tan solo  nueve míseros minutos.

Piensas en el frío de la habitación cuando salgas de tu cama, en los temblores que sufrirás al salir de la ducha. En el viento heloado que azotará tu cara al salir a la calle. Deseas alargar al máximo los ocho minutos que te quedan calentito entre tus sábanas.

Estás convencido que esta tarde, cuando llegues a casa, harás un montón de cosas que te harán feliz. Hoy harás la rutina de siete minutos de ejercicios que hace quince días que debías haber hecho. Hoy acabarás por fin el libro que lleva mirándote toda la semana. Meditarás. Cenarás sano e irás a dormir más temprano que ayer, sintiendote realizado. Y quizás, mañana cuando te despiertes no estarás tan terriblemente agotado.

Recuerdas el sueño del que acabas de despertar. En un mundo de fantasía, lejos de la realidad. Resolviendo conflictos, matando a dragones y salvando la princesa. Desearías volver allí, ni que sea durante seis minutos, por que allí no te invade constantemente esa soledad tan profunda que sientes constantemente.

Imaginas lo que te espera en este día, tus larguísimas ocho horas de  trabajo, al lado de compañeros que solo te preguntan cómo estás para incluir tu respuesta en el ajuste de la previsión de ventas trimestral, y sabes que en unas pocas horas desearás terriblemente tener tan solo cinco minutos a solas, tranquilo con tus pensamientos, en tu mundo.

Tu mente aprovecha este instante para viajar a lugares y tiempos lejanos, sin facturas ni jornadas, donde cuatro minutos se podían convertir en horas, y las tardes se hacían interminables al lado de amigos y gente querida. Donde no hay corazones rotos, ni personas distantes.

Piensas en esa persona. Las carícias, el calor, el amor que tan lejos queda ahora, y consideras que hoy podrías llamar para saber como está. Preguntarle por su vida sin ti. Preguntarle por sus angustias y ambiciones, sus deseos y temores, y escuchar su voz de nuevo. Aunque solo sea durante tres minutos.

Suspiras de nuevo en la oscuridad, sin querer abrir los ojos. Te duele la garganta. Tienes sed. Si te levantas ahora, sacrificarás los dos minutos que te quedan aún en la cama, sin tener que enfrentarte aún a la realidad del mundo. Decides esperarte, puedes aguantar.

Te relajas, dejando que todas tus emociones fluyan. Observas como van y vienen tus pensamientos como si estuvieras viendo coches pasar en una carretera. Te preparas para lo que te depara el día. Respiras hondo. Inspiras, expiras. Un minuto. Y te duermes.

Suena aquella canción que has pasado horas decidiendo…

Bitmoji Image

Declaració d’intencions

Fa 49 dies em vaig proposar que volia publicar el que escric.

No acostumo a compartir els meus pensaments, em costa  comunicar-me i no sóc sincera amb mi mateixa. Començar un blog em sembla una bona manera de resoldre tots els meus problemes. Bé, pot ser no tots. Pot ser que cap. Però és una distracció més en el caos que és el meu dia a dia. A continuació, comparteixo què significa per mi començar aquest projecte.

  • Utilitzaré aquest espai com a terapia.
  • Estic intentant acceptar millor tots els meus pensaments i emocions, i crec que és més fàcil fer-ho si els deixo escrits on-line.
  • Em recordaré a mi mateixa que tots canviem constantment i sé que quan vegi això escrit d’aquí unes hores me n’arrepentiré.
  • Tinc escrits dels últims 10 anys acumulats en piles de llibretes. Vull poder-los penjar per poder recordar com em sentia fa anys, a diferència de com em sento ara.
  • No vull que aquest espai tingui cap ordre concret, cap temàtica concreta ni segueixi normes establertes. L’idioma anirà canviant segons com em senti, igual que la temàtica i el to de cada entrada. Vull ser lliure aquí.
  • Vull acostumar-me a escriure per a ser llegida. Em censuro molt si sé que algú podrà veure el que he escrit, i m’agradaria deixar de fer-ho. Això em permetria acceptar-me una mica més
  • No em vull forçar a escriure. No vull aconseguir un objectiu de nombre d’entrades mensuals ni anuals, ni vull escriure quan no em vingui de gust.

Només amb aquestes poques línees, ja em sento descoberta, desprotegida i vulnerable. Em fa sortir de la zona de comfort, i no és còmode. Però alhora, és gratificant.

Gatwick airport

Bad things become worse,

Bad dreams turn to nightmares,

There is no joy,

There is no happinness.

I started grieving double

everytime I got bad news.

First, for what has happened,

Then, for what that means to you.

There is no point

It makes no sense

Life’s already painful

You make it a living hell.

I need you to stop doing this

I know you don’t know how

But for every bad thing

I take the hit twice as hard.

I wanted to go home

And get away from this pain,

but there’s a stupid drone.

And our flight will be delayed.

I need to get out soon

I need a shelter or safe place

If I’m not home for Christmas

I’m sure my heart will break

Blank page syndrome

Playing : What’s going on – 4 Non blondes

I wanted to force myself to write two sentences every day.

I want to talk more fluently, think more clearly, write more nicely.

Find the words quicker and always have something to say.

I want to shout to the world, not sit around quietly.

 

I want the blank page to be a threat,

That forces me to give it all my thoughts

As if it were a weapon, and I, the target,

And it won’t stop until I return the shots.

 

As for any syndrome,

This has but one cure

The way to do it is slow,

But I will be able to write more

 

There´s no magic medicine, herb, or pill

It simply requires great strength, might, and will.

You can’t write as you think,

first come, first serve

 

You must be patient and

not lose your nerve.

Make more mistakes

Cross out more lines

 

Declare war to the sheet

And get on with your life.

peacefully reading

Time

Playing: Clocks – Coldplay

Time

Is a difficult concept to grasp.

I was recently thinking about doing more stuff and having more less time, or doing less stuff in order to have more. Time. It’s the international currency, used in personal relationships and interactions. If I spend time to go for a walk, will I then have enough left for my dinner? Should I save some in order to have a better, more relaxed future?

In that case, there are some investments which are definitely more profitable than others.

Imagine how advertisements  would go : “Invest one Time today on education, and get ten Times in five years! It’s a bargain!” How products would be sold : “This watch only costs fifteen of your time!”

It might sound abstract and far-fetched, but isn’t this what we are doing every day? After all, we pay the things we buy with the time we have given to our employers. “Let nobody fool you, the dollar is going down, and time is going up, you have to invest now!” It’s the only currency whose value never changes. Seconds will remain seconds a thousand miles from here and a million years from now. So how can we have more? How to get the best deals? How to save it for later?

Will we always need more time to do the things we didn’t have time for?

Or do we constantly spend our time on useless activities which don’t contribute at all to our happiness?

 

Bitmoji Image