Import

A mi m’agrada que m’importin les coses.

M’agrada sentir-me trista quan les coses no van bé

i sentir que em puc recuperar de la tristesa.

M’agrada sentir-me enfadada

quan passa alguna injustícia

i poder explotar i lluitar pel que vull.

M’agrada tenir dies en que no sé del tot què sento

per què l’ansietat m’inunda

i em fa riure i plorar alhora.

M’agrada sentir que no puc amb tot

per què al final

sempre acabo podent.

I quan tu no entens que m’agradi això

a mi, deixes d’agradar-me tu.

Libertad

Hola querida

Hace meses que no te veo

Sería momento de que te dieras una visita

Para poder revivir todas las aventuras

que quedan tan lejos en días como hoy.

Recuerdas que cogímos un autobús por Serbia?

O cuando hicimos autoestop en Bulgaria?

Recuerdas cuando repartíamos flores a desconocidos?

O cuando nos convencíamos que el vandalismo era arte?

No echas de menos nuestras aventuras?

Llevar la contraria al mundo y demostrar que podemos

No tener compromisos ni rutina

Guiarnos por el sol y por las corazonadas.

Sin dar explicaciones a nadie

por que nadie más me acompañará cuando todo vaya mal.

¿Recuerdas qué fácil era tomar decisiones

cuando solo estábamos tu y yo?

Y aquellos días viendo el amanecer junto al mar

sin saber como acabaría nuestro camino

pero sabiendo que estaríamos juntas

y no había respuestas erróneas.

Libertad, ¿por qué te evades?

Vuelve pronto, te echo de menos

Que la vida es más triste

y mucho más difícil sin ti.

Aprender a quererte

Tuve que aprender a quererte.

A quererte sin necesitarte.

Sin tener que saber a cada minuto

donde y con quien estabas

y si pensabas en mi.

Tuve que aprender a quererte

y saber que no eras mío

que eras solo tuyo

y lo seguirás siendo.

Que lo que me enamora de ti

es tu libertad

y todo lo que te robaría

si te encerrara conmigo.

Tuve que aprender a quererte

del mismo modo que quiero ser querida

sin obligaciones ni reproches,

sin justificar mis acciones.

Tuve que aprender a dejarte ir

cuando lo único que quería era encerrarte

para no volver a echarte de menos.

Tuve que aprender a quererte

y a distinguirte de las versiones de ti

que mi cabeza imagina que eres,

de todo lo que te pediría que cambiaras

de todo lo que te forzaría a ser.

Tuve que aprender a conocerte

sin forzar ningún camino

sin buscar ningún final,

sin tener ninguna respuesta.

Tuve que aprender a quererte

cuando lo único que quería era tenerte.

Ríe

Mírame y ríe.

Recuerda lo que vivimos.

Despierta pensando en mi

y pregúntate qué estaré haciendo

en este momento.

Pero también

rie sin pensar en mí

emociónate por tu futuro

y sé feliz

sin que pase por tu cabeza

en ningún momento.

Yo nunca tendré todo lo que me pides

y tú no tendrás lo que yo necesito.

Open up

I wish you would realise

sooner rather than later

that there’s no point in fighting

over things that can be talked through.

I am not here to attack you

I do not want to hurt you

All I do, I do out of love.

You can talk about your feelings

I will talk about mine.

We might even disagree

Or I might start to cry.

That is fine.

You’ll learn that I get emotional

You should try it yourself.

Try letting your walls down

And think for a moment

That I’m not your enemy.

I’m part of your team.

You don’t need to be right

when you talk to me.

I will not question your intelligence

Or think that you’re not enough.

I love you . That is all you need to know.

I know you’re afraid

but you need to open up

and let me in.

Because if every hello,

and every good bye

becomes another fight

which we don’t recover from

I will see no point

in continuing to pursue

a relationship with someone

as empty as you.

Ecuación parabólica

Hoy no fuiste mi primer pensamiento al despertar.

Esta mañana me levanté

absorta en una ecuación

que debía resolver.

Me tenía obsesionada.

Estaba explorando mi pasión,

sintiéndome viva,

sin necesitar a nadie :

ni tan solo a ti.

Me pasé el día entero

garabateando hojas

integrando, derivando,

elevando al cuadrado la ecuación

que lleva días instalada

en un rincón de mi cerebro.

Cuanto más tiempo invertía

más ganas me tenía

de seguir atacándola, desmembrándola, amándola.

Exhausta, antes de irme a dormir

pensé en trazarla.

¿Qué forma tendría

esa fórmula

que me ha robado tantas horas

y no me ha dejado

ni un solo minuto sola?

Escuadra y cartabón en mano

empiezo a dibujar

y sobre el papel se define

esa curva que conozco tanto,

la única que veo cuando cierro los ojos.

La curva perfecta de tu cuello

donde mi cabeza reposaba

durante tantas noches juntos.

El dia que siguem lliures

Que floreixin les abraçades

i ens inundin els petons.

que el dia que ens puguem veure

no hi hagin motius per dir que no.

 

Que puguis sentir l’escalfor del sol

i la del meu somriure

que et perdis per camins i boscs

i que mai paris de riure.

 

Que diguis tot allò que tens guardat

i et treguis tots els pesos de sobre

que puguis ser lliure d’estimar,

que et passin volant totes les hores.

 

El dia que siguem lliures

espero que no vulguis fugir

queda’t entre els meus braços

i comencem un nou camí.

 

 

Depression

How many more battles
will need to be fought
while surrounded others
but not being able to talk?

How many sleepless nights,
watching the hours come and go
without knowing who to call
Never feeling at home

Countless flavourless meals
Eaten for nourishment alone
Not bothering to perceive
Neither colour, smell or warmth.

Every day, feeling the room shrink
While craving some fresh air
Having had too much to drink
Just needing to get out of your head.