Snooze

The snooze button is one of the best things invented. I really enjoy allowing myself to renounce to the goals that I set for myself last night. I don’t even care what I wanted to accomplish in the morning. I only care about these glorious five more minutes of sleep. My eyelids feel heavy and they drop over my eyes, while I struggle for my flow of consciousness to continue. Each next thought is more difficult to grasp than the last. It’s harder to comprehend. My brain has trouble booting. It can’t find the correct hard disk drive from where to load the operating system, and it is taking some time. It freezes at startup. Blue screen of death. And my morning starts.

I thought I heard rain, but I might have dreamt it. I wish I could be able to distinguish what is real and what belongs to my dreams, I think, while I get ready to face a new day. A day which has to start with energy and love and hope and happiness. It’s all fake. Everyone is stuck in this same hell. Everyone goes through this same process each morning. Everyone hates getting up. I love the irony of it.

Dual boot

Siento que puedo dividirme en dos. Soy capaz de sentir multiples emociones a la vez. Todas ellas son conocidas y me sonríen como viejas amigas. Conviven juntas amor y odio, deseo y repulsión, curiosidad e ignorancia. Es cómodo. Las reconozco y me alegra volver a verlas, a sentir cosas que hacía tiempo no sentía. Me gusta vivir en esta dualidad, mantener vivas estas sensaciones aparentemente contradictorias, pero inherentemente llenas de sentido. Me hacen sentirme bien con quien soy, me reconcilio con lo que siento. Experimentar tantas emociones contradictorias me hace sentir viva. Quiero más.

Deseos

Todas las listas de deseos

se deberían escribir

con tonos de anarquía.

Esforzandonos en simular

el caos que invade nuestras mentes.

Olvidando la métrica, rima y enumeración,

ya que en nuestra cabeza

nada tiene ordenación.

Los deseos aparecen

como estrellas en la

conciencia.

Y al escribirlos en papel

pierden toda su

esencia.

Silencio

Te envuelve una burbuja insonorizada

que impide que puedas ver, sentir, y oír nada.

Estás absorto en tu universo

de acceso exclusivo.

Me gustaría acercarme, besarte,

o hacerte sentir vivo.

Te hallas a años luz

de esta habitación

yo solo quiero pedirte perdón

para ver si eso mejora algo.

Veo tu cuerpo presente

Tu mirada lejana

Quiero que vuelva aquí tu mente

Sabes que me muero de ganes.

Te levantas y te marchas

Así, sin avisar

El silencio llena la casa

Así no puedo aguantar.

Sol

El sol ens escalfa la cara
Mentre jugo amb els teus dits
Asseguts en aquest racó del món
Parlant de res, dient-nos-ho tot.

El teu somriure m’il·lumina
Més que qualsevol llum
Quan m’expliques en què penses
I em transportes ben lluny.

Sé que no podré ser aquí
Entre els teus braços per sempre
Però quan no siguis amb mi
Només em cal recordar aquest vespre,

per tornar a sentir l’escalfor del teu cos.

Missió

La meva missió ets tu. La teva felicitat i els teus projectes. Les teves ganes de viure i el teu somriure, tan tímid últimament. La meva missió és estimar-te, fins que no pensis en res més, tenir tots els problemes resolts i poder tornar-te al present. El meu objectiu és donar-te la vida que et mereixes, ple d’aventures i viatges, però sempre segur, sempre tranquil. Donar-te tota la xocolata que et demani el cos, sense pujar ni un quilo de pes. El que jo vull fer per avui i per demà, és que puguis respirar. Que no et mengi l’ansietat, i que puguis créixer.

Piràmide

Et tinc enfonsat al meu subconscient.

T’he enterrat entre els meus desitjos més profunds.

M’he assegurat que no travessis els meus pensaments,

que no em distreguis a mitja tarda mentre miro l’horitzó.

T’he tapat amb tot el que he trobat,

perquè deixis d’aparèixer entre les meves cavil·lacions.

La meva feina acabada s’imposa com una meravella.

La meva construcció és igual que una piràmide egípcia.

Impactant, imponent, i brillant.

Cada cop que observo la meva obra d’art,

No puc evitar pensar en els tresors que amaga.

Records d’un temps passat,

que mai va ser, i mai no arribarà.

Bailar

Me encanta la sonrisa que muestro mientras bailo. Es una sonrisa que solo alguna gente conoce. Esa sonrisa que aparece en la cara de tu compañera cuando, después de repetir cuarenta veces ese paso imposible, lo entiende y le sale. Es como si de golpe el mundo se volviera más claro, y entendiéramos todos los posibles movimientos y configuraciones de nuestro cuerpo. De repente, aquel ritmo que la primera vez parecía rapidísimo, te parece un vals tranquilo, con tiempo de sobra para hacer cualquier movimiento bien definido, limpio y preciso. Me encanta entender que el simple movimiento de alzar un brazo se puede hacer de quince maneras distintas. Puedes subirlo desdel hombro, desdel codo o desde la mano, y cada movimiento será distinto.

Bailar es un despertar. Nos pasamos la vida creyendo que hay una única manera de mover nuestro cuerpo, y el baile nos abre millones de nuevas alternativas.

Escalera

Defines a las personas por lo que tienen : un máster en economía, una media de nueve en bachillerato o una herencia de un tío lejano. Crees que eso es importante, por que te ayuda a ver lo que han conseguido, y te puedes comparar. Puedes posicionar tu visión de ti mismo en una escala entre las personas que conoces, y así decidir si lo estás haciendo bien o mal en la vida. Te ayuda a ver si ellos han tomado las decisiones correctas: en qué era importante invertir, qué era lo que deseaban tener. Evalúas si tu te has equivocado en los caminos que has seguido.

Cuando conoces a una persona nueva, lo primero que preguntas es : “¿y tú, como te ganas la vida?” Escuchas la respuesta atentamente, preparada para clasificar esa persona. ¿Ganará más o menos dinero que yo? ¿Tiene su vida encaminada, o está igual de perdida que todas?

Te esfuerces en seguir creciendo, llegar a arriba del todo de la escalera que tú misma has creado. Poder alcanzar la altura máxima, desde donde podrás ver, por fin, el sol brillar. Vas dejando a todos los demás por debajo de ti, apuntandote en una lista todo lo que has conseguido, para recordarte que todo este esfuerzo valdrá la pena, que tendrá recompensa. Y vas subiendo.

Te felicitas y te recompensas cada vez que alcanzas el nivel de otra persona, otra compañera que está en esta misma carrera que tú. Te alegras cada vez que dejas a alguien atrás, cada vez que te posicionas socialmente en un punto superior. En un peldaño mejor, con mejores vistas, aire más fresco, y más estabilidad.

La escalera no tiene final. Siempre habrá un escalón más, un reto más, un objetivo nuevo que alcanzar. Siempre te esforzarás en seguir adelante, siguiendo una promesa de mejora, de futuro, de equilibrio. Nunca podrás descansar. Nunca habrá un fin, nunca dirás “hasta aquí es suficiente”. Y vas subiendo.

La gente que te cruzas se va quedando atrás. Les sonríes mientras avanzas posiciones, deseando que sean felices cuando estén peor que tú. Y cuanto más arriba estás, menos personas te cruzas. Cada vez hay menos interacción, menos personas a quien sonreír cuando les superas. Cuanto más arriba estás, menos gente hay a tu alrededor con quien compartirlo.

Bottom of the well

Sometimes I live so sadly

I would just want to run away

Each day that I am living

There are tons of things I have to face.

Some days I want to stop breathing

Just to stop feeling the pain

Nothing would happen if I’m missing

No one would even care.

Why do I have to keep on living,

If I only make mistakes?

Why do I have to be here,

If I could just run away?

Everyday is so depressing

This is just a piece of crap

I feel like I am falling

And just want to get out.

People tell me to keep living

To try it one more time

I just have to keep fighting,

Maybe I should listen to them.

How come I feel so lonely,

Being in the middle of a crowd?

Why do I feel you so distant,

If you’re right here by my side?

I’m floating in darkness

I struggle to breath the air

I just want a piece of happiness

Is there any other way?